Hiszpania

Ten czwarty co do wielkości kraj Europy rozciąga się na niemal całym Półwyspie Iberyjskim. Jednak ziemie hiszpańskie nie ograniczają się wyłącznie do tego półwyspu. Podobnie jak Grecja, Hiszpania obejmuje również wyspy, które stanowią ważną część jej terytorium i oferty turystycznej.

Informacje ogólne

Poza półwysporiem iberzyjskim Hiszpanię stanowią także Wyspy Kanaryjskie i Baleary, oraz dwa odrębne miasta w Afryce Północnej – Ceuta i Melilla. Pod zwierzchnictwem Hiszpanii pozostaje także kilka niewielkich wysp i skalistych terytoriów położonych u śródziemnomorskich wybrzeży Afryki, określanych jako plazas de soberanía.

Kontekst historyczny

W 1479 roku, po objęciu przez Ferdynanda II tronu Aragonii, Korony Kastylii i Aragonii znalazły się pod wspólnym panowaniem Ferdynanda i Izabeli. Unia dynastyczna stała się jednym z najważniejszych etapów kształtowania się państwa hiszpańskiego, choć oba królestwa nadal zachowywały własne prawa i instytucje.

Historia dotychczasowa Półwyspu Iberyjskiego obejmowała okres rzymski, państwo Wizygotów i wiele wieków panowania muzułmańskiego w dużej części tego świata. W tym czasie granice, władcy i struktura religijna regionu wielokrotnie się zmieniały.

Długotrwały proces przejmowania władzy przez władców muzułmańskich, znany pod nazwą „rekonkista”, zakończył się w 1492 roku zdobyciem Królestwa Granady przez wojska Katalonii i Aragonii.

Rok ten uznaje się za początek hiszpańskiej ekspansji zamorskiej. Krzysztof Kolumb, poszukując zachodniej drogi morskiej do Azji, dotarł do wysp Karaibów, choć do końca życia był przekonany, że znalazł się w pobliżu Azji.

Po pierwszej wyprawie Kolumb otrzymał tytuł admirała Morza Oceanicznego oraz związane z nim przywileje. Później został jednak pozbawiony funkcji gubernatora kolonii z powodu zarzutów dotyczących sposobu sprawowania władzy.

Po pierwszej wyprawie odbyły się jeszcze trzy. Na pokładach statków znajdowali się księża, urzędnicy państwowi i robotnicy, którzy kierowali się ku nowym ziemiom hiszpańskim, aby zakładać tam kolonie.

Ładownie statków były wypełnione krowami, owcami, świniami oraz workami z nasionami warzyw i owoców. Przygotowania prowadzono bardzo starannie, aby osadnicy mogli się osiedlić, jak najszybciej zorganizować codzienne życie i rozpocząć zagospodarowywanie ziem.

Podczas czterech wypraw Kolumb dotarł między innymi do Bahamów, Kuby, Hispanioli, Jamajki, Małych Antyli, Trynidadu oraz wybrzeży Ameryki Środkowej i Południowej.

Kolumb zmarł w 1506 roku w Valladolid. Jego szczątki przenoszono później do Sewilli, Santo Domingo na terenie dzisiejszej Dominikany, a następnie do Hawany. Pod koniec XIX wieku przewieziono je ponownie do Sewilli, gdzie znajdują się w miejskiej katedrze.

Podbój i kolonizacja terytoriów w obu Amerykach trwały nadal. W kolejnych stuleciach monarchia hiszpańska stworzyła rozległe imperium obejmujące posiadłości w Ameryce, Europie, Afryce, Azji i regionie Pacyfiku.

Wraz z hiszpańską ekspansją kolonialną katolicyzm rozpowszechnił się w Meksyku, Peru, Chile i innych regionach obu Ameryk, a także na należących do Azji Filipinach.

Szczyt potęgi Hiszpanii Habsburgów przypadł na XVI i pierwszą połowę XVII wieku. W 1700 roku bezpotomnie zmarł Karol II, ostatni król Hiszpanii z dynastii Habsburgów. Spór o sukcesję między Filipem Andegaweńskim a przedstawicielami austriackiej linii Habsburgów doprowadził do wojny o sukcesję hiszpańską.

Wojna o sukcesję hiszpańską trwała od 1701 do 1714 roku. Filip Andegaweński utrzymał tron jako Filip V, lecz musiał zrzec się praw do korony francuskiej. Hiszpania utraciła Gibraltar i Minorkę na rzecz Wielkiej Brytanii oraz znaczną część swoich europejskich posiadłości na rzecz Austrii i Sabaudii.

Na początku XIX wieku Hiszpania znalazła się w kolejnym głębokim kryzysie. W 1808 roku wojska Napoleona zajęły znaczną część kraju, a po wymuszonych abdykacjach Karola IV i Ferdynanda VII na hiszpańskim tronie osadzono Józefa Bonaparte, brata francuskiego cesarza. Wywołało to powszechne powstanie i trwającą do 1814 roku wojnę o niepodległość. W czasie konfliktu Kortezy w Kadyksie uchwaliły konstytucję z 1812 roku, a po klęsce Napoleona Ferdynand VII powrócił na tron. Kryzys monarchii osłabił kontrolę Hiszpanii nad koloniami i przyspieszył rozwój ruchów niepodległościowych w Ameryce.

Wojna z Francją pogłębiła osłabienie Hiszpanii i przyspieszyła rozwój ruchów niepodległościowych w jej amerykańskich koloniach. W pierwszych dekadach XIX wieku większość hiszpańskich posiadłości w Ameryce uzyskała niepodległość.

W 1923 roku generał Miguel Primo de Rivera przejął władzę w wyniku wojskowego zamachu stanu zaakceptowanego przez króla Alfonsa XIII. Ustanowiona przez niego dyktatura trwała do 1930 roku.

Po ustąpieniu Primo de Rivery monarchia szybko traciła poparcie. W kwietniu 1931 roku proklamowano Drugą Republikę, a Alfons XIII opuścił Hiszpanię. Kolejne lata przyniosły głębokie konflikty polityczne, społeczne i gospodarcze oraz narastającą radykalizację.

Pięć lat później, po krwawej wojnie domowej, władzę przejął nacjonalistyczny generał Francisco Franco i ustanowił jeszcze surowszą dyktaturę. Wszystkie partie polityczne zostały zakazane, a zalegalizowano jedynie Falangę, która popierała nowego dyktatora.

W 1947 roku Caudillo nakazał przywrócenie monarchii. Była to jednak wyłącznie formalność, ponieważ tron pozostał nieobsadzony aż do śmierci Franco w 1975 roku. Następnie nowym królem został Jan Karol I. Był to moment, w którym kraj uwolnił się od faszystowskiej dyktatury i rozpoczął demokratyczne przemiany oraz reformy.

Hiszpania jest członkiem Unii Europejskiej od 1986 roku. To kraj o rozwiniętej gospodarce i wydajnym, zaawansowanym technologicznie sektorze rolniczym. Regiony północne i południowe rozwijają się jednak w różny sposób. Na południu stopa bezrobocia jest wyższa, natomiast północna część kraju stanowi centrum produkcji przemysłowej.

Napięcia zwiększają również ruchy separatystyczne w autonomicznych wspólnotach Kraju Basków i Katalonii.

Geografia i klimat

Hiszpania graniczy z Francją, Andorą, Portugalią, Gibraltarem i Marokiem. Odległość dzieląca ten ostatni kraj od terytorium Hiszpanii wynosi w rejonie cieśniny zaledwie dziewięć kilometrów. Kraj jest również obmywany przez Ocean Atlantycki i Morze Śródziemne. Z centralnych regionów trzeba pokonać około 300 km, aby dotrzeć do wybrzeża.

Hiszpania jest krajem górzystym: 90% jej terytorium zajmują góry i wyżyny.

Klimat jest tu gorący, dlatego Hiszpanię uważa się za jeden z najcieplejszych krajów Europy:

• co najmniej 260 słonecznych dni w roku;
• suche i gorące lata;
• temperatury sięgające nawet +40°C;
• chłodniejsze regiony północne, gdzie latem temperatura wynosi od +25°C do +28°C;
• łagodne zimy;
• silniejsze mrozy występujące głównie na północnym zachodzie i wysoko położonych terenach.

Język, ludność i waluta

Ludność Hiszpanii wynosi około 49,7 miliona mieszkańców. Językiem urzędowym w całym kraju jest hiszpański, nazywany również kastylijskim. W niektórych wspólnotach autonomicznych status języków współurzędowych mają także kataloński, walencki, galicyjski, baskijski i aranejski.

W Hiszpanii mieszka wielu mieszkańców pochodzących z innych krajów. Osoby posiadające obywatelstwo zagraniczne stanowią około 15% ludności, natomiast osoby urodzone poza Hiszpanią — ponad 20%. Nowych mieszkańców przyciągają między innymi klimat, możliwości zatrudnienia i nauki, a także obecność rodzin oraz rozwiniętych społeczności migrantów.

Hiszpania przyjęła euro w 1999 roku, a banknoty i monety euro wprowadzono do obiegu w 2002 roku, zastępując nimi hiszpańską pesetę.

Jak się dostać

Do Hiszpanii można dotrzeć samolotem, autobusem, pociągiem lub samochodem — problem polega jedynie na wybraniu, który z wielu wariantów najbardziej wam odpowiada.

Największe lotniska w Hiszpanii znajdują się w Madrycie, Barcelonie, Grenadzie, Maladze oraz na Majorce. Są obsługiwane przez największe hiszpańskie linie lotnicze Iberia, niemieckie Lufthansa i Air Berlin, a także przez dużych europejskich przewoźników niskokosztowych, takich jak RyanAir lub EasyJet.

Podróż pociągiem zajmuje znacznie więcej czasu i kosztuje drożej: w najlepszym przypadku spędzicie w drodze około 13 godzin i zapłacicie co najmniej 100 euro. Ponadto będziecie musieli przynajmniej raz przesiąść się do innego pociągu. Taka podróż doskonale nadaje się jednak dla osób, które chcą odwiedzić kilka krajów lub po prostu podziwiać piękne krajobrazy Francji i Belgii z okna pociągu. Szczególną popularnością cieszą się międzynarodowe połączenia kolejowe Kolonia–Madryt oraz Frankfurt nad Menem–Barcelona.

Transport autobusowy rozwija się jeszcze lepiej: Flixbus i Eurolines zdążyły już stworzyć sieć połączeń autobusowych w całej Europie. Podróż autobusem kosztuje od 70 do 150 euro, ale zajmuje jeszcze więcej czasu niż podróż pociągiem.

Chętni mogą również podróżować własnym samochodem lub skorzystać z usług carsharingu, takich jak BlaBlaCar.

Gdzie się zatrzymać

Sezon turystyczny w hiszpańskich kurortach nadmorskich rozpoczyna się w maju, a kończy w październiku — warto o tym pamiętać wszystkim, którzy spędzają lato w tym kraju.

W tym okresie ceny pokoi hotelowych i apartamentów osiągają swój szczyt.

Jednak również w pozostałych miesiącach obserwuje się napływ turystów, ponieważ każdy wybiera się do Hiszpanii z własnymi celami — i nie zawsze jest to wypoczynek na plaży. Hiszpańskie ośrodki narciarskie Sierra Nevada, La Pinilla i Valdeski cieszą się ogromną popularnością wśród miłośników ekstremalnej jazdy na nartach, dlatego od połowy grudnia do połowy kwietnia w głównych ośrodkach narciarskich kraju obserwuje się tłumy turystów. W związku z tym ceny rosną w zawrotnym tempie.

Wiosną Hiszpania zachwyca zielenią, kwitnącymi drzewami i licznymi festiwalami. Jednym z najbardziej znanych wydarzeń są Falles, nazywane również Fallas, obchodzone w marcu w Walencji. Ważnym elementem święta są ninots — dekoracyjne figury tworzące ogromne, często satyryczne kompozycje. Główne uroczystości odbywają się od 15 do 19 marca, dlatego osoby planujące udział w festiwalu powinny zarezerwować nocleg z dużym wyprzedzeniem.

Branża hotelarska w Hiszpanii jest bardzo dobrze rozwinięta. Turyści mają do wyboru opcje na każdy gust i na każdą kieszeń — od najprostszych łóżek w schroniskach po luksusowe penthouse’y w najdroższych hotelach. Jednak porównując ceny z innymi popularnymi krajami europejskimi, trzeba przyznać, że wypoczynek w Hiszpanii nigdy nie jest tani.

Hostele i niedrogie hotele

Oto kilka hosteli, pensjonatów i hoteli oferujących niedrogie pokoje:

1. Pensión Azahar — pensjonat położony w historycznej części Sewilli, niedaleko najważniejszych atrakcji miasta. Oferuje bezpłatne Wi-Fi, a część pokoi jest wyposażona w klimatyzację. Dostępne są pokoje z prywatnymi lub wspólnymi łazienkami, dlatego wyposażenie należy sprawdzić przy rezerwacji. Informacja o “hotelowym parku” nie znajduje potwierdzenia w aktualnym opisie obiektu.
2. Hotel Ramos — jednogwiazdkowy hotel położony w Silledzie. Pokoje są wyposażone w prywatne łazienki, telewizory, biurka oraz podstawowe udogodnienia. Goście mogą korzystać z bezpłatnego Wi-Fi. Hotel nie oferuje własnego parkingu, a śniadanie jest dostępne za dodatkową opłatą lub w zależności od wybranej oferty.
3. Stardust House Vegueta — hostel położony w historycznej dzielnicy Vegueta w Las Palmas de Gran Canaria. Oferuje pokoje prywatne i wieloosobowe, wspólne łazienki, wspólną kuchnię, taras na dachu oraz bezpłatne Wi-Fi. Dostępność parkingu i jego warunki należy sprawdzić bezpośrednio przed rezerwacją.
4. CH Murallas II — pensjonat położony w madryckiej dzielnicy Salamanca. Pokoje są wyposażone w prywatne łazienki, klimatyzację, telewizory, biurka i bezpłatne Wi-Fi. Obiekt oferuje również codzienne sprzątanie. Lepiej nie podawać czasu dojazdu do Muzeum Prado i stadionu Santiago Bernabéu, ponieważ zależy on od natężenia ruchu i wybranego środka transportu.
5. The Central House Barcelona Gràcia (wcześniej znany jako Rodamón Barcelona) — to hostel położony w pobliżu stacji metra Diagonal i Passeig de Gràcia. Mieści się w XIX-wiecznym budynku i oferuje klimatyzowane pokoje prywatne oraz wieloosobowe z bezpłatnym Wi-Fi. W zależności od wybranego pokoju łazienka może być prywatna lub wspólna.

W przypadku dłuższej podróży lepiej jest wynająć mieszkanie. Na specjalistycznych stronach internetowych, na przykład Airbnb lub Booking, można znaleźć wiele opcji w przystępnych cenach.

Najpopularniejsze hotele

Oto lista wybranych znanych luksusowych hoteli w Hiszpanii, cenionych za wysoki standard obsługi, lokalizację i wyjątkową historię:

1. Hotel Arts Barcelona (Barcelona) — znany z widoku na morze i nowoczesnego wystroju.
2. Ritz Madrid (Madryt) — zabytkowy hotel, który często wybierają gwiazdy i osoby piastujące wysokie stanowiska.
3. Gran Hotel La Florida (Barcelona) — oferuje wspaniałe widoki na miasto i Morze Śródziemne.
4. Hotel Alfonso XIII (Sewilla) — luksusowy hotel, wybudowany na początku XX wieku.
5. Marbella Club Hotel (Marbella) — popularny wśród zamożnych i znanych gości.
6. Belmond La Residencia (Majorka) — położony w malowniczym miasteczku Deia.
7. Parador de Santiago de Compostela (Santiago de Compostela) — luksusowy hotel mieszczący się w zabytkowym budynku klasztoru.

Hotele te wyróżniają się wysokim poziomem obsługi, doskonałymi warunkami zakwaterowania oraz bogatą historią.

Co warto zobaczyć

Podziwianie architektury, zwiedzanie muzeów, spacery po parkach narodowych, oglądanie walk byków i festiwali flamenco — to wszystko trzeba koniecznie zrobić, aby zrozumieć duszę tego niezwykłego kraju. I choć walka byków to widowisko dla osób o naprawdę silnej woli, które nie każdemu przypadnie do gustu, to pozostałe atrakcje są obowiązkowe.

W Hiszpanii nie ma miejsc bez charakteru i nudnych: każde z nich ma swoją historię, styl i zabytki, które na zawsze zapadną wam w pamięć.

Madryt

Stolica Hiszpanii ma ponad tysiąc lat. Chociaż istnieją dowody na to, że tereny te były zamieszkane już w czasach prehistorycznych, pierwsza pisemna wzmianka o osadzie w tym miejscu pochodzi z IX wieku. Madryt powstał jako niewielka osada wokół twierdzy zbudowanej na rozkaz emira Mahometa I w celu ochrony przed najazdami chrześcijan. W połowie XVI wieku miasto stało się stolicą Hiszpanii za panowania króla Filipa II.

Obecnie w Madrycie zachowało się wiele średniowiecznych zabytków architektury — zaprojektowali je i zbudowali najlepsi architekci Europy.

Pałac Królewski (Palacio Real de Madrid)

Jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w stolicy Hiszpanii. Jest ogromny: 3418 pokoi rozmieszczonych w niekończących się labiryntach korytarzy i sal. Oczywiście podczas wycieczki można zobaczyć tylko niewielką część tego przepychu, ale już 50 pokoi wystarczy, by zaparło dech w piersiach z powodu niewiarygodnego luksusu. Antyczne meble, dywany, wykwintna zastawa stołowa, obrazy, kolekcje broni, ciężkie zasłony z drogocennych tkanin, sztukaterie, złocenia i rzadkie gatunki drewna — wszystko to budzi autentyczny zachwyt.

Narodowe Muzeum Prado (Museo Nacional del Prado)

Od dawna rywalizuje z Luwrem w Paryżu pod względem liczby wystaw i odwiedzających: znajduje się w pierwszej dwudziestce najczęściej odwiedzanych muzeów świata. Znajdują się tu najpełniejsze zbiory obrazów hiszpańskich malarzy — Goyi, Velázqueza, Murilla i El Greco. Prezentowane są tu dzieła wielkich włoskich mistrzów — Tycjana, Caravaggia i Rafaela. W kolekcji znajdują się również dzieła holenderskich malarzy Boscha i Rubensa. Interesujące są również rzeźby i dzieła sztuki dekoracyjnej — stoliki, konsole, wazy z różnych okresów, od starożytności po XVII–XVIII wiek. Muzeum jest otwarte prawie codziennie w ciągu roku, więc znalezienie czasu na wizytę nie jest wcale takie trudne.

Plac Puerta del Sol (“Brama Słońca”)

Najbardziej znany plac w Madrycie. Można tu zobaczyć symbol hiszpańskiej stolicy — niedźwiedzia na tle drzewa truskawkowego, a także majestatyczny pomnik króla Karola III — udanego reformatora, który dosłownie wyrwał Madryt z całkowitej ruiny.

W stolicy Hiszpanii dosłownie na każdym kroku jest na co popatrzeć — luksusowe parki Casa de Campo i Retiro, pałace na placu Plaza de Cibeles oraz liczne muzea — to tylko niewielka część madryckiego piękna.

Barcelona

Stolica Katalonii pojawia się w każdym rankingu najpiękniejszych miast. Turystów przyciąga zwłaszcza stare miasto z ulicami Barri Gotic, La Ribera i El Raval. Do dziś panuje tu średniowieczna atmosfera — wąskie uliczki, po których nie da się przejechać nawet na rowerze, oraz chaotycznie rozmieszczone budynki.

W Barri Gotic można nawet zobaczyć pozostałości starożytnych budowli — powstały one tu jeszcze za czasów Oktawiana Augusta. Punktem wyjścia dla wycieczek po tej dzielnicy jest katolicka katedra w Barcelonie, zbudowana w XV wieku ku czci Świętego Krzyża oraz jednej z patronek Barcelony — Świętej Eulalii. Warto odwiedzić plac św. Jakuba: niegdyś znajdowało się tu Forum Rzymskie, a obecnie mieści się tu ratusz, budynek rządu oraz parlament Katalonii.

Turyści przybywają do Eixample, aby na własne oczy zobaczyć wyjątkowe dzieła hiszpańskiego architekta Antonio Gaudiego, który wszystkie swoje arcydzieła poświęcił Barcelonie. Było ich kilka: od domów zleconych przez barcelońską arystokrację po jego główny projekt — katedrę Świętej Rodziny. Niektóre z jego projektów, takie jak Casa Milà i Casa Batlló, słyną z fantazyjnych form i imponujących efektów wizualnych.

Turyści, zachwyceni pięknem Barcelony, niestrudzenie naciskają spusty aparatów i telefonów, z przyjemnością robiąc efektowne selfie na tle zabytków… nie podejrzewając nawet, że grozi im napad.

Rzecz w tym, że Barcelona to raj dla kieszonkowców wszelkiej maści i drobnych złodziei. Stolica Katalonii przyciąga ich ogromnym napływem zamożnych turystów, którzy odpoczywają pod gołym niebem w jednym z najpiękniejszych miast świata.

Kradzież jest tu bardzo wygodna: kradzież przedmiotów o wartości do 400 euro nie podlega karze zgodnie z katalońskim prawem, poza ewentualną grzywną. Nie ma sensu składać skarg ani wnosić oskarżeń: lepiej uważnie pilnować portfeli, biżuterii i innych wartościowych przedmiotów.

Sewilla

Kto nie widział Sewilli, ten nie widział cudu — tak mówią Hiszpanie o jednym z najbardziej charyzmatycznych miast swojej ojczyzny. Rzymska kolonia Hispalis, która niegdyś wyrosła na miejscu fenickiej wioski, stała się ważnym portem na Morzu Śródziemnym. Później miasto zostało podbite przez Arabów, którzy nazwali je Ishbiliya. Po zwycięstwie Hiszpanów w rekonkistę Sewilla nadal się rozrastała i rozwijała.

Dogodne położenie i rozwinięta infrastruktura sprawiły, że stał się on najważniejszym portem Imperium Hiszpańskiego, posiadającym monopol na handel. Handel dynamicznie się rozwijał dzięki nowo odkrytym przez Krzysztofa Kolumba terytoriom Indii Zachodnich. Miasto szybko się rozrastało, powstawało wiele domów, pasażów handlowych, katedr i pałaców. Większość obecnych zabytków Sewilli powstała właśnie w tym okresie.

Obecnie turyści z zaciekawieniem oglądają kręte i wąskie uliczki historycznej części miasta Casco Antiguo. Tutejsze budynki pod względem wielkości i okazałości przypominają pałace rzymskich cesarzy, a ich wewnętrzne dziedzińce są nawet wyłożone szlachetnym marmurem.

Sewilla — miasto fontann: niemal na każdym z jej placów można podziwiać niezwykle piękne wodospady spływające z wykwintnych kompozycji rzeźbiarskich.

Znana na całym świecie hiszpańska rozrywka — corrida — również została doprowadzona do perfekcji właśnie tutaj, w Sewilli. Sezon corridy trwa od kwietnia do października — to najlepszy czas, aby z głową zanurzyć się w atmosferze tego ekstremalnego sportu i otrzymać solidną dawkę adrenaliny.

Arena do walk byków w Sewilli, Maestranza, może pomieścić 12 000 widzów i jest uważana za najbardziej prestiżową wśród matadorów.

Nie musicie koniecznie brać udziału w krwawym i przerażającym widowisku, aby zobaczyć ten wspaniały kompleks — wystarczy po prostu przyjechać na wycieczkę. Lokalne muzeum korydy jest równie interesujące: można tu podziwiać okazałe stroje matadorów oraz obejrzeć portrety najlepszych torreadorów.

Na szczególną uwagę zasługuje katedra w Sewilli — arcydzieło architektury gotyckiej z XV–XVI wieku. Jest to największa katedra gotycka na świecie i jeden z największych kościołów chrześcijańskich.

W pobliżu znajdują się inne piękne budynki, na przykład Pałac Arcybiskupa. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się jednak skarby przechowywane w pałacu od kilku stuleci. Można tu obejrzeć dzieła wielkich hiszpańskich malarzy, takich jak Murillo, Herrera i Pacheco, podziwiać przykłady rzeźby barokowej oraz odwiedzić wyjątkową bibliotekę, w której przechowywanych jest wiele zabytkowych wydawnictw, z których niektóre pochodzą jeszcze z XIV wieku.

W pobliżu katedry znajduje się również Alkazar w Sewilli — kolejne miejsce, które przez cały rok odwiedzają turyści z całego świata. W Pirenejach alkazarami nazywano ufortyfikowane pałace. Budowano je w VIII–XIV wieku, kiedy Arabowie rządzili całym półwyspem. Alkazar w Sewilli został zbudowany przez dynastię Almohadów, ale został niemal całkowicie zniszczony podczas rekonkwisty, a następnie odbudowany od nowa. Później renowacją zajęli się hiszpańscy architekci i przez kilka stuleci Alkazar pełnił funkcję rezydencji królewskiej. Kompleks budynków i dziś prezentuje się wspaniale: zarówno pałace, jak i przyległe tereny zostały znakomicie odrestaurowane i są zadbane. Alkazar w Sewilli budzi ogromne zainteresowanie nie tylko wśród turystów, ale także w branży filmowej. To właśnie tutaj kręcono niektóre sceny kultowego serialu “Gra o tron”.

Rozrywki hazardowe dla turystów w Hiszpanii

Hiszpania przyciąga nie tylko zabytkami i plażami, ale także różnorodnymi rozrywkami hazardowymi. W kraju działa ponad 320 legalnych placówek hazardowych, w tym kasyna, punkty bukmacherskie i salony zakładów, rozmieszczonych w 83 miastach — wśród liderów pod względem liczby takich placówek znajdują się Madryt, Barcelona i Walencja.

Najbardziej znanym i najczęściej odwiedzanym jest Gran Madrid Casino Torrelodones, położone niedaleko Madrytu. Znajduje się w nim wiele stołów do pokera, ruletki i blackjacka, a także automaty do gry; co roku odwiedza je ponad pół miliona gości.

Warto również wspomnieć o holdingu Cirsa, który jest największym operatorem kasyn w Hiszpanii — zarządza 447 kasynami i salami gier, a także ponad 83 000 automatów do gier w całym kraju.

Turyści często odwiedzają hiszpańskie kasyna, aby dodać podróży odrobinę adrenaliny. Podobnie jak stacjonarne kasyna w Polsce, obiekty te działają w fizycznych lokalizacjach i często oferują nie tylko sale gier, lecz także restauracje, bary oraz programy rozrywkowe.

Co jeść

Kuchnia hiszpańska jest tak smaczna i oryginalna, że warto zorganizować specjalną wycieczkę kulinarną poświęconą właśnie jej. Każdy region kraju ma swoje charakterystyczne potrawy, które definiują jego kulinarną tożsamość.

W Andaluzji, gdzie letnie upały są naprawdę palące, z pewnością poczęstują cię talerzem lodowatego gazpacho — gęstej zupy pomidorowej.

Zimą w Madrycie nie ma nic lepszego niż porcja słynnego madryckiego cocido (cocido madrileño). Składa się ono z co najmniej dziesięciu składników — różnych rodzajów kiełbasy i mięsa, szynki, ciecierzycy, ziemniaków, kapusty, marchwi, cebuli i innych warzyw. Wszystko to długo się dusi z dodatkiem oliwy z oliwek, przypraw i ziół, a następnie podaje się na gorąco.

Kraj Basków słynie z niezwykle wykwintnej kuchni, pomimo dość burzliwego temperamentu jego mieszkańców. Tylko tutaj poczęstują was stavridą duszoną w tchacoli (tak nazywa się odmiana wina, używana specjalnie do przygotowywania potraw mięsnych, rybnych i sosów). Do wina dodaje się soczyste hiszpańskie pomidory, cebulę, kilka łyżek stołowych złocistej oliwy z oliwek, marchewkę i paprykę, a sucha wcześniej sardela zamienia się w delikatną, smaczną rybkę.

Navarra może zaskoczyć Państwa wieloma rzeczami, ale jej tradycje kulinarne są jeszcze bardziej wyjątkowe. Koniecznie zamówcie porcję jagnięciny pieczonej na węglu drzewnym — otrzymacie soczyste i delikatne danie. Dodajcie do tego równie popularne gotowane, pieczone lub duszone karczochy oraz porcję sałatki warzywnej — a otrzymacie prawdziwy navarrski obiad.

Kolejna hiszpańska legenda kulinarna — paella z Walencji. To gorące danie obiadowe składa się z ryżu z kawałkami kurczaka, ryb, owoców morza i innych składników. Nieodzownym składnikiem paelli jest szafran: ta przyprawa nadaje ryżowi apetyczny żółty kolor.

Główną “gwiazdą” kuchni hiszpańskiej jest czosnek, którego chyba nie dodaje się tylko do deserów. We wszystkich pozostałych potrawach — zupach, daniach głównych, sosach, sałatkach — czosnek jest zawsze obecny. Pytanie brzmi tylko: w jakiej ilości.

Hiszpanie bardzo lubią potrawy mięsne i znają się na nich: w każdym regionie od zawsze istniały oryginalne przepisy na najróżniejsze kiełbasy i szynki.

Hamón — szynka wieprzowa suszona w specjalny sposób — cieszy się ogromną popularnością w Hiszpanii. Istnieją dwa główne rodzaje jamonu — ibérico i serrano. Jamon ibérico jest bardziej ceniony i, co za tym idzie, droższy. Ten legendarny mięsny przysmak koniecznie trzeba przywieźć z Hiszpanii, aby na długo zapamiętać smak tego niezwykłego kraju.

Przekąski to kolejny nieodzowny element hiszpańskiego stołu. Szczególną popularnością cieszą się tu tapas i pinchos — narodowe wariacje na temat kanapek i szybkich przekąsek.

Hiszpańskie desery to coś, czego warto spróbować nawet tym, którzy nie przepadają za słodyczami. Wyrafinowany smak, niezwykłe połączenia składników i sposoby ich przyrządzania — oto, co wyróżnia hiszpańskie słodycze spośród innych.

Goście odwiedzający ten kraj są między innymi zachwyceni crema catalana (pysznym sufletem karmelowym z Katalonii), bienmensabe (delikatnym deserem migdałowym przygotowywanym na Wyspach Kanaryjskich) oraz yemas de Santa Teresa (“żółtka św. Teresy”, lekkimi kulkami z żółtek jaj, cynamonu, cukru i soku z cytryny).

Niektóre desery przygotowuje się wyłącznie na święta. Na przykład Hiszpanie obchodzą Święto Trzech Króli 6 stycznia na cześć trzech królów, którzy przynieśli święte dary niemowlęciu Jezusowi. Z tej okazji bezwzględnie piecze się Roscón de reyes — drożdżowy placek w kształcie korony, ozdobiony kandyzowanymi owocami i orzechami. Wśród innych świątecznych wypieków znajdują się — polvorón (kruche ciastka z orzechami) oraz bûche de Noël (biszkoptowa rolada z czekoladowym kremem maślanym). Każda hiszpańska rodzina piecze je obowiązkowo na Boże Narodzenie.

Napoje w Hiszpanii pełnią dwie funkcje — dodają energii i orzeźwiają, dlatego Hiszpanie uwielbiają kawę oraz napoje bezalkoholowe na bazie soków i win. Najpopularniejsze z nich to sangria i cydr.

Sangria — to zazwyczaj czerwone wino rozcieńczone sokiem lub wodą gazowaną, do którego dodaje się kawałki owoców i przyprawy. Cydr to cydr z Asturii. W Asturii znajduje się wiele cydrowni, w których napój ten podaje się w niezwykły sposób: kelner trzyma kieliszek jak najniżej w jednej ręce, a drugą, uniesioną do góry, nalewa cydr z butelki. W ten sposób napój jest filtrowany, a jego aromat się uwalnia, ale rozpryskuje się on na podłogę. Z tego powodu w cydrowniach często rozrzuca się trociny, co sprawia, że lokale te są łatwo rozpoznawalne.

Ciekawostki o Hiszpanii

1. Miasta wpisane na listę UNESCO. Hiszpania jest jednym z krajów o największej liczbie obiektów wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wśród nich znajdują się stare miasto w Toledo, akwedukt w Segowii oraz Sagrada Família w Barcelonie.
2. Fiesty. Hiszpania słynie z licznych fiest i festiwali. Jedną z najbardziej znanych jest San Fermín, czyli bieg z bykami, który co roku odbywa się w Pampelunie.
3. Gospodarka. Hiszpania jest największym producentem oliwy z oliwek na świecie, zapewniając ponad 40% światowej produkcji.
4. Flamenco. Hiszpania jest kolebką flamenco — pełnego pasji gatunku muzyczno-tanecznego, łączącego śpiew, grę na gitarze, taniec i rytmiczne klaskanie.
5. Siesta. W wielu regionach Hiszpanii zachowała się tradycja siesty — popołudniowego odpoczynku, podczas którego wiele lokali zamyka się na kilka godzin w środku dnia.
6. Piłka nożna. Hiszpania posiada jedną z najsilniejszych lig piłkarskich na świecie — La Liga, w której grają znane kluby, takie jak “Barcelona” i “Real Madryt”. Reprezentacja Hiszpanii zdobywała tytuły mistrza świata i Europy.

Hiszpania to niezwykły kraj: jest gościnna i hojna wobec swoich gości, ale dumna i nieugięta, gdy chodzi o sprawy zasadnicze. Z szacunkiem pielęgnuje wszystko, co pozostawili jej przodkowie, i pewnie buduje swoją przyszłość.

Zakończenie

Hiszpania łączy w sobie bogatą historię, różnorodne krajobrazy, słoneczny klimat, zabytkowe miasta oraz charakterystyczną kuchnię regionalną. Madryt, Barcelona i Sewilla urzekają architekturą i atmosferą, a wybrzeże, wyspy i regiony górskie pozwalają zorganizować podróż zarówno w celach wypoczynkowych, jak i związanych z turystyką aktywną.

Właściwie zaplanowany podróże pozwoli połączyć naukę historii z lokalnymi festiwalias, odpoczynku u brzegów morza oraz degustację przepysznej gastronomii, m.in. gazpacho, paella, jamón oraz crema catalana. Hiszpania jest miejscem, gdzie można znaleźć wiele.

Najczęściej zadawane pytania